Koh-i-Noor uważany był niegdyś za największy diament świata. Według legendy został skradziony Krisznie podczas snu. Dawniej uważano że Koh-i-Noor rzucał klątwę na mężczyzn który byli w jego posiadaniu. Hinduskie przysłowie ostrzegało: "Kto posiada ten diament, zawładnie światem, ale zazna też jego nieszczęść. Tylko Bóg lub kobieta może nosić go bezkarnie". Jeśli chodzi o królową matkę, przysłowie całkowicie się sprawdziło. Monarchini dożyła stu jeden lat. Jednak wszyscy mężczyźni, którzy go posiadali tracili tron lub życie. Przez dwieście lat był częścią skarbu Wielkich Mogołów. Następnie kamień zyskał w posiadanie perski Szach Nadir. To właśnie Nadir nadał diamentowi nazwę Koh-i-Noor, co po persku znaczy „Góra Światła”. Po jego zamordowaniu kamień zyskali Afgańczycy, potem sikhowie a w roku 1894 kiedy Brytyjczycy podbili Pendżab, skonfiskowali wszystkie klejnoty. Koh-i-Noor miał podobno przechowywać sir John Lawrence, angielski urzędnik. W 1911 osadzono go w koronie królowej Marii. W 1937 roku kamień przeniesiono do innej korony - wykonanej specjalnie na koronację Elżbiety, żony Jerzego VI, ostatniej cesarzowej Indii.